کدام نوروز ؟

هیچ روزی نو نشده .

*

پ.ن: روزت نو.

شال گردن زردی به گردنم پیچیدم و گرفتم نشستم روی دیوار مخروبه ای وسط بیابان.

ولی هیچ مار زردی به سراغم  نیامد.

انگار هنوز سالگشته رفتنم نیست !

*

پ.ن : شازده کوچولو.

سرم را تکیه میدهم به شیشه ی اتوبوس

صدای قلب تو می آید

چشم باز می کنم

اتوبوس در  دست انداز جاده

بالا و پایین می رود !

*

پ.ن : داره بهار میشه ...

رفتن تو

آرام

شبیه بال زدن پروانه

یک پاپیون قرمز در یک فضای سفید است

که بالاخره می افتد... !

پ.ن: بزن دف دل را ...

منم

آن

آدمه

گریه های بی دلیل.

ب.ن: درگیر زندگی خودمم. زندگیه خوده خودم. نه اینکه اینجا نشسته ! می فهمی ؟ خوده خودم.

چرا اینقدر دور و در سایه؟

بیا

چراغ برایت می اورم.

گاهی فکر کردن به گذشته اونقدر برام ترسناکه که ترجیح میدم به  تصور اینده ای که می دونم هیچ وقت نمیاد خوش باشم ...

درگیر روزمره ام ...

باید بروم

باید تمام این کابوس ها بی خابی ها بیداری ها را

بردارم و بروم

...

*

پ.ن: این را خودم دوست ندارم ادامه بدم. نه اینکه نتونم. نمیخام !

بهانه های تو بزرگ

برای ماندن

بهانه های من بزرگ

بهانه هات

بی شمار

بهانه هام  بی شمار...

*

پ.ن : ننوشتن طولانی... باعث این افتضاح شد !

روزهای پاییزی

سرد و غمگین و بی آفتاب.

تو شبیه آفتاب.

من شبیه پاییز.

*

پ.ن :  سردمه ....

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ...

*

پ.ن: دلم برای خودی که اینجا " جا " گذاشتم ، تنگ شده بود و مرا برگرداند...

پایان کار وبلاگ رو اعلام میکنم...

*

پ.ن: نقطه .

صبح می شود.

ظهر

عصر

شب .

و باز صبح می شود.

و من این تقویم را ورق می زنم .

و تو نمی آیی که نمی آیی.

و این زمین امتداد می یابد

در جهت روزگار دیگری.

و این شهر رنگ عوض می کند.

و این تاریخ نو می شود.

و همه چیز کهنه ... .

من اینجا

وقتی

سیگار هایم تمام شود

خاطرات تو را پک می زنم . 

تو بر نمی گردی که نمی گردی !

*

پ.ن: صبح شده .

این روزها هوا سرد نیست.

و سر ها در گریبان نمی ماند.

ولی هنوز

بی جواب می ماند

سلام هایی که

در پی همدردی اند ...

*

پ.ن: زمستان است ؟

پریدن از این پنجره به سوی آن پرتگاه

جراتی می خواهد

که این روزها

در کسی  سراغ ندارم !

پرنده شو...

بپر !

*

پ.ن:  دلم را گرفته است درد !